วิเคราะห์ผลกระทบ
นโยบายค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำ 300 บาท/วัน

1. ข้อเท็จจริงและสถานการณ์ปัจจุบัน

ปัจจุบันค่าจ้างขั้นต่ำเฉลี่ยเท่ากับ 175.8 บาทซึ่ง ครม.ได้มีมติให้ปรับขึ้น เมื่อ 1 ม.ค. 2554 การปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำในครั้งนี้สูงขึ้นเฉลี่ย 6.4% ซึ่งสูงกว่าอัตราเงินเฟ้อ โดยเหตุผลในการปรับขึ้น มี 2 ประการ คือ

การช่วยให้แรงงานรอดพ้นจากความยากจนที่รุนแรง และมีรายได้ที่ใกล้เคียงกับค่าใช้จ่ายตามอัตภาพ (Poverty safety net) และ
การช่วยให้แรงงานมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นภายใต้ภาวะเศรษฐกิจที่เติบโต (Fair Wage) (ข้อมูลจาก : การปรับเพิ่มค่าจ้างขั้นต่ำ, Focused and Quich Issue 19, January 24, 2011 ธนาคารแห่งประเทศไทย)

จากการศึกษาโครงการจัดทำตารางปัจจัยการผลิตและผลผลิตของ SMEs (SME I/O Table) พบว่า โครงสร้างต้นทุนค่าใช้จ่ายด้านแรงงานและเงินเดือนของ SMEs เฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 16.2 ของต้นทุนปัจจัยการผลิตทั้งหมด ดังนั้น หากค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำเพิ่มขึ้น 1% จะส่งผลให้ต้นทุนค่าใช้จ่ายด้านแรงงานเพิ่มขึ้น 0.16% ซึ่งผลจากการปรับค่าจ้างครั้งล่าสุด (เพิ่มขึ้น 6.4%) ส่งผลให้ต้นทุนของกิจการด้านค้าใช้จ่ายแรงงานเฉลี่ยเพิ่มขึ้น 1.03% ดังนั้น การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ เป็น 300 บาท เท่ากันทั่วประเทศ ได้ส่งผลกระทบต่อภาคธุรกิจ SMEs เป็นอย่างมาก เช่น ใน กทม การขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ จากวันละ 215 บาท เป็น 300 บาท หรือปรับเพิ่ม 85 บาท ต่อวัน (ประมาณ 2,200 บาท/เดือน) ทำให้ค่าแรงเพิ่มขึ้นถึง 39.5%
เมื่อพิจารณาจากฐานข้อมูลการจ้างงานของ SMEs (ข้อมูลจาก : ข้อมูลการจ้างงานรวมของ SMEs เป็นข้อมูลการจ้างงานซึ่งรวมแรงงานทุกระดับไว้ ยังไม่สามารถแยกจำนวน แรงงานไร้ฝีมือออกมาได้ชัดเจน (แรงงานกลุ่มนี้จะได้รับประโยชน์จากนโยบาย 300 บาท/วัน) อย่างไรก็ตามในธุรกิจที่ใช้แรงงานเข้มข้น พบว่า ต้นทุนค่าแรงของแรงงานไร้ฝีมือมีสัดส่วนระหว่าง 15-20% ของต้นทุนด้านค่าจ้างแรงงานทั้งหมด) รายจังหวัด พบว่า มีอยู่ 25 จังหวัดที่ SMEs มีการจ้างงานมากกว่า 100,000 คน โดยมีจังหวัดที่สำคัญ ได้แก่

กรุงเทพมหานคร ศูนย์รวมเศรษฐกิจของประเทศ มีการจ้างงานรวมทั้งสิ้น 3.3 ล้านคน หากมีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำเป็น 300 บาท จะส่งผลให้ ธุรกิจ SMEs ต้องแบกรับต้นทุนเพิ่มขึ้น 6.4%
จังหวัดที่มีโรงงานอุตสาหกรรมตั้งอยู่เป็นจำนวนมาก เช่น สมุทรปราการ (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 39.5%, ต้นทุนเพิ่ม 6.4%) /นครราชสีมา (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 64%, ต้นทุนเพิ่ม 10.4%)/ สมุทรสงคราม (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 74.4%, ต้นทุนเพิ่ม 12%)/ ขอนแก่น (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 80%, ต้นทุนเพิ่ม 13%) /อุบลราชธานี (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 75.4%, ต้นทุนเพิ่ม 12.2%)/ อุดรธานี (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 75.4%, ต้นทุนเพิ่ม 12.2%)/ชลบุรี (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 53%, ต้นทุนเพิ่ม 8.6%)/ ร้อยเอ็ด (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 80.7%, ต้นทุนเพิ่ม 13%) และปทุมธานี (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 39.5%, ต้นทุนเพิ่ม 6.4%)
จังหวัดที่มีภาคบริการ (ท่องเที่ยวและการค้า) โดดเด่น เช่น ภูเก็ต (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 35.7%, ต้นทุนเพิ่ม 5.8%) /เชียงใหม่ (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 66.7%, ต้นทุนเพิ่ม 10.8%) และ ชลบุรี (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 53%, ต้นทุนเพิ่ม 8.6%)
จังหวัดที่มีเกษตรอุตสาหกรรมและอุตสาหกรรมเกี่ยวเนื่องกับการประมงมาก เช่น นครปฐม (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 39.5%, ต้นทุนเพิ่ม 6.4%)/ สมุทรสาคร (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 39.5%, ต้นทุนเพิ่ม 6.4%)/ นครศรีธรรมราช (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 72.4%, ต้นทุนเพิ่ม 11.7%)/ สุราษฎร์ธานี (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 74.4%, ต้นทุนเพิ่ม 12%) และ สงขลา (ค่าแรงเพิ่มขึ้น 70.5%, ต้นทุนเพิ่ม 11.4%)

รายสาขาธุรกิจ (สมมุติฐานว่าทุกสาขาธุรกิจจ่ายค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำเท่ากับ 215 บาท/วัน ดังนั้นเมื่อปรับค่าจ้างขั้นต่ำเป็น 300 บาท/วัน ส่งผลให้ค่าแรงเพิ่มขึ้น 39.5%) ที่มีการใช้แรงงานเข้มข้น และต้องแบกรับภาระต้นทุนที่สูงขึ้น ได้แก่

ภาคการผลิต เช่น ผลิตเฟอร์นิเจอร์หวายจะมีต้นทุนเพิ่ม 10.2% /ผลิตเฟอร์นิเจอร์ไม้มีต้นทุนเพิ่ม 5.8% /ผลิตพลอยเจียระไนยมีต้นทุนเพิ่ม 7.6% /ผลิตเครื่องนุ่งห่ม และผลิตเครื่องกระเป๋าหนังมีต้นทุนเพิ่มขึ้น 7.3%/ การฟอกย้อมพิมพ์ลายผ้ามีต้นทุนเพิ่ม 5.5%
ภาคการบริการ เช่น ธุรกิจโรงแรมมีต้นทุนเพิ่มขึ้น 12%/ ธุรกิจรับเหมาก่อสร้างบ้านมีต้นทุนเพิ่มขึ้น 9.8% และธุรกิจการขนส่งทางบกมีต้นทุนเพิ่มขึ้น 8%

2. ผลกระทบ

ผลด้านบวก

ผู้ใช้แรงงานมีรายได้เพิ่ม ทำให้มีความสามารถในการจับจ่ายใช้สอยหรือกำลังซื้อเพิ่ม

เกิดการปรับตัวในการใช้ knowledge & skilled-based มากขึ้น โดยภาคธุรกิจต้องให้ความสำคัญกับการจ้างแรงงานที่มีความรู้และประสบการณ์มากขึ้น เพื่อให้คุ้มค่ากับต้นทุนค่าใช้จ่ายด้านแรงงาน

ปัจจุบันประเทศไทยอยู่ในภาวะขาดแคลนแรงงาน ทั้งในระดับไร้ฝีมือ และมีฝีมือ ขณะที่อัตราการว่างงานโดยรวม ณ เดือน พ.ค. 2554 อยู่ในระดับ 0.7-0.8% ทำให้มีแนวโน้มที่จะต้องปรับเพิ่มค่าจ้างอยู่แล้ว

ผลด้านลบ

ต้นทุนภาคธุรกิจสูงขึ้น โดยภาคอุตสาหกรรมมีค่าใช้จ่ายของแรงงานเฉลี่ย 22.6% ภาคการค้าและบริการ 15.6% (ข้อมูลจากโครงการ SME I/O Table)

ราคาสินค้าและบริการอาจสูงขึ้น เนื่องจากต้นทุนการผลิตสินค้าและบริการเพิ่ม

3. ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย
มาตรการที่ต้องทำควบคู่ไปกับการปรับขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ เช่น

การปรับขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป ในกลุ่มที่มีความพร้อมก่อน เช่น ผู้ประกอบการรายใหญ่ หรือขนาดกลาง , SMEs ที่จำเป็นต้องใช้แรงงานกึ่งฝีมือหรือมีประสบการณ์
การจูงใจภาคธุรกิจในการปรับเพิ่มค่าแรง เช่น การลดภาษีรายได้นิติบุคคล (สำหรับ SMEs มักมีปัญหาไม่ได้เข้าสู่ระบบภาษีหรืออยู่ในภาวะขาดทุน) , การหักคืนภาษี (tax credit)
การเพิ่มประสิทธิภาพแรงงาน อาจต้องจัดการอบรมแบบเฉพาะทางให้กับธุรกิจแต่ละสาขา (tailor-made) สำหรับลูกจ้างรายเดิม หรือการอบรมเตรียมความพร้อมในการเข้าสู่ตลาดแรงงานของแรงงานรายใหม่

ภาคผนวก

1. ตารางประมาณผลกระทบต้นทุนด้านค่าใช้จ่ายแรงงาน: กรณีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาท/วัน รายจังหวัด

จังหวัด	ค่าแรงขั้นต่ำปัจจุบัน	ค่าจ้างเพิ่ม % (กรณี 300 บ/วัน)	ต้นทุนเพิ่ม % (กรณี 300 บ/วัน)
ภูเก็ต	221	35.7%	5.8%
สมุทรปราการ	215	39.5%	6.4%
กรุงเทพฯ	215	39.5%	6.4%
นนทบุรี	215	39.5%	6.4%
นครปฐม	215	39.5%	6.4%
ปทุมธานี	215	39.5%	6.4%
สมุทรสาคร	215	39.5%	6.4%
ชลบุรี	196	53.1%	8.6%
สระบุรี	193	55.4%	9.0%
ฉะเชิงเทรา	193	55.4%	9.0%
พระนครศรีอยุธยา	190	57.9%	9.4%
ระยอง	189	58.7%	9.5%
พังงา	186	61.3%	9.9%
ระนอง	185	62.2%	10.1%
กระบี่	184	63.0%	10.2%
นครราชสีมา	183	63.9%	10.4%
ปราจีนบุรี	183	63.9%	10.4%
ลพบุรี	182	64.8%	10.5%
กาญจนบุรี	181	65.7%	10.7%
เชียงใหม่	180	66.7%	10.8%
ราชบุรี	180	66.7%	10.8%
เพชรบุรี	179	67.6%	11.0%
จันทบุรี	179	67.6%	11.0%
สิงห์บุรี	176	70.5%	11.4%
สงขลา	176	70.5%	11.4%
ตรัง	175	71.4%	11.6%
อ่างทอง	174	72.4%	11.7%
นครศรีธรรมราช	174	72.4%	11.7%
เลย	173	73.4%	11.9%
สระแก้ว	173	73.4%	11.9%
ชุมพร	173	73.4%	11.9%
พัทลุง	173	73.4%	11.9%
สตูล	173	73.4%	11.9%
ประจวบคีรีขันธ์	172	74.4%	12.1%
สมุทรสงคราม	172	74.4%	12.1%
ยะลา	172	74.4%	12.1%
สุราษฎร์ธานี	172	74.4%	12.1%
นราธิวาส	171	75.4%	12.2%
อุบลราชธานี	171	75.4%	12.2%
อุดรธานี	171	75.4%	12.2%
นครนายก	170	76.5%	12.4%
ปัตตานี	170	76.5%	12.4%
ตราด	169	77.5%	12.6%
ลำพูน	169	77.5%	12.6%
หนองคาย	169	77.5%	12.6%
อุทัยธานี	168	78.6%	12.7%
กำแพงเพชร	168	78.6%	12.7%
ชัยนาท	167	79.6%	12.9%
สุพรรณบุรี	167	79.6%	12.9%
กาฬสินธุ์	167	79.6%	12.9%
ขอนแก่น	167	79.6%	12.9%
นครสวรรค์	166	80.7%	13.1%
เพชรบูรณ์	166	80.7%	13.1%
เชียงราย	166	80.7%	13.1%
บุรีรัมย์	166	80.7%	13.1%
ร้อยเอ็ด	166	80.7%	13.1%
ยโสธร	166	80.7%	13.1%
สกลนคร	166	80.7%	13.1%
ชัยภูมิ	165	81.8%	13.3%
ลำปาง	165	81.8%	13.3%
หนองบัวลำภู	165	81.8%	13.3%
มุกดาหาร	165	81.8%	13.3%
สุโขทัย	165	81.8%	13.3%
นครพนม	164	82.9%	13.4%
อำนาจเจริญ	163	84.0%	13.6%
มหาสารคาม	163	84.0%	13.6%
พิษณุโลก	163	84.0%	13.6%
แม่ฮ่องสอน	163	84.0%	13.6%
อุตรดิสถ์	163	84.0%	13.6%
แพร่	163	84.0%	13.6%
พิจิตร	163	84.0%	13.6%
ตาก	162	85.2%	13.8%
สุรินทร์	162	85.2%	13.8%
น่าน	161	86.3%	14.0%
ศรีสะเกษ	160	87.5%	14.2%
พะเยา	159	88.7%	14.4%

หมายเหตุ: สมมุติฐานต้นทุนค่าใช้จ่ายด้านแรงงานและเงินเดือนของ SMEs เฉลี่ยคิดเป็นร้อยละ 16.2 ของต้นทุนปัจจัยการผลิตทั้งหมด

2. ตารางประมาณผลกระทบต้นทุนด้านค่าใช้จ่ายแรงงาน: กรณีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาท/วัน รายกลุ่มจังหวัด

กลุ่มจังหวัด	จังหวัด	จำนวน การจ้างงาน	ค่าแรงขั้นต่ำ ปัจจุบัน	ต้นทุนเพิ่ม % (กรณี 300 บ/วัน)
1.กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนบน 1	นนทบุรี*	237,519	215	39.5%
	พระนครศรีอยุธยา*	182,801	190	57.9%
	ปทุมธานี*	293,092	215	39.5%
	สระบุรี*	102,265	193	55.4%
	เฉลี่ย		203.25	47.6%
2.กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนบน 2	ลพบุรี	64,678	182	64.8%
	สิงห์บุรี	24,050	176	70.5%
	ชัยนาท	25,768	167	79.6%
	อ่างทอง	28,114	174	72.4%
	เฉลี่ย		174.75	71.7%
3.กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนกลาง	ฉะเชิงเทรา*	107,319	193	55.4%
	สมุทรปราการ*	607,144	215	39.5%
	นครนายก	23,563	170	76.5%
	สระแก้ว	46,295	173	73.4%
	ปราจีนบุรี	64,071	183	63.9%
	เฉลี่ย		186.8	60.6%
4.กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง 1	ราชบุรี*	102,835	180	66.7%
	สุพรรณบุรี	74,772	167	79.6%
	นครปฐม*	213,163	215	39.5%
	กาญจนบุรี	83,425	181	65.7%
	เฉลี่ย		185.75	61.5%
5.กลุ่มจังหวัดภาคกลางตอนล่าง 2	เพชรบุรี	55,987	179	67.6%
	ประจวบคีรีขันธ์	57,270	172	74.4%
	สมุทรสงคราม	26,277	172	74.4%
	สมุทรสาคร*	266,041	215	39.5%
	เฉลี่ย		184.5	62.6%
6.กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย	ชุมพร	42,226	173	73.4%
	นครศรีธรรมราช*	128,659	174	72.4%
	พัทลุง	57,727	173	73.4%
	สุราษฎร์ธานี*	144,194	172	74.4%
	เฉลี่ย		173	73.4%
7.กลุ่มจังหวัดภาคใต้ฝั่งอันดามัน	กระบี่	61,304	184	63.0%
	ตรัง	84,695	175	71.4%
	พังงา	32,351	186	61.3%
	ภูเก็ต*	119,024	221	35.7%
	ระนอง	21,553	185	62.2%
	เฉลี่ย		190.2	57.7%
8.กลุ่มจังหวัดภาคใต้ชายแดน	นราธิวาส	48,095	171	75.4%
	ปัตตานี	45,142	170	76.5%
	ยะลา	36,640	172	74.4%
	สงขลา*	190,411	176	70.5%
	สตูล	25,554	173	73.4%
	เฉลี่ย		172.4	74.0%
9.กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก	ชลบุรี*	379,798	196	53.1%
	ระยอง*	148,766	189	58.7%
	จันทบุรี	63,984	179	67.6%
	ตราด	22,735	169	77.5%
	เฉลี่ย		183.25	63.7%
10.กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 1	อุดรธานี*	115,409	171	75.4%
	หนองบัวลำภู	40,758	165	81.8%
	หนองคาย	57,834	169	77.5%
	เลย	38,599	173	73.4%
	เฉลี่ย		169.5	77.0%
11.กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนบน 2	สกลนคร	59,361	166	80.7%
	นครพนม	47,989	164	82.9%
	มุกดาหาร	32,423	165	81.8%
	เฉลี่ย		165	81.8%
12.กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง	กาฬสินธุ์	83,482	167	79.6%
	ขอนแก่น*	190,001	167	79.6%
	มหาสารคาม	97,477	163	84.0%
	ร้อยเอ็ด*	116,527	166	80.7%
	เฉลี่ย		166	81.0%
13.กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 1	ชัยภูมิ	72,268	165	81.8%
	นครราชสีมา*	219,142	183	63.9%
	บุรีรัมย์	96,772	166	80.7%
	สุรินทร์*	100,281	162	85.2%
	เฉลี่ย		169	77.5%
14.กลุ่มจังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง 2	ยโสธร	34,425	166	80.7%
	ศรีษะเกษ*	100,272	160	87.5%
	อำนาจเจริญ	31,929	163	84.0%
	อุบลราชธานี*	132,910	171	75.4%
	เฉลี่ย		165	81.8%
15.กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนบน 1	เชียงใหม่*	277,250	180	66.7%
	ลำพูน	76,267	169	77.5%
	ลำปาง	92,679	165	81.8%
	แม่ฮ่องสอน	12,930	163	84.0%
	เฉลี่ย		169.25	77.3%
16.กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนบน 2	เชียงราย	99,293	166	80.7%
	พะเยา	38,224	159	88.7%
	แพร่	72,629	163	84.0%
	น่าน	40,024	161	86.3%
	เฉลี่ย		162.25	84.9%
17.กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 1	พิษณุโลก	73,174	163	84.0%
	ตาก	43,907	162	85.2%
	สุโขทัย	40,106	165	81.8%
	อุตรดิตถ์	34,727	163	84.0%
	เพชรบูรณ์	68,728	166	80.7%
	เฉลี่ย		163.8	83.2%
18.กลุ่มจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 2	นครสวรรค์*	102,486	166	80.7%
	อุทัยธานี	20,345	168	78.6%
	กำแพงเพชร	50,342	168	78.6%
	พิจิตร	37,089	163	84.0%
	เฉลี่ย		166.25	80.5%
	กรุงเทพมหานคร*	3,320,141	215	39.5%

หมายเหตุ: * หมายถึง จังหวัดที่มีการจ้างงานมากกว่า 100,000 คน และมีบทบาทเชิงเศรษฐกิจสูง

3. ตารางประมาณผลกระทบต้นทุนด้านค่าใช้จ่ายแรงงาน: กรณีการขึ้นค่าแรงขั้นต่ำ 300 บาท/วัน สาขาธุรกิจ

ธุรกิจ	ค่าแรงปัจจุบัน	ค่าแรงเพิ่ม	ค่าแรงเพิ่ม %	ต้นทุนเพิ่ม %	% ต้นทุนแรงงานเฉลี่ย
เฟอร์นิเจอร์หวาย*	215	300	36.36%	10.2%	28.0%
ผลิตพลอยเจียระไน*	215	300	36.36%	7.6%	21.0%
ผลิตเครื่องนุ่งห่ม*	215	300	36.36%	7.3%	20.0%
ผลิตกระเป๋าหนัง*	215	300	36.36%	7.3%	20.0%
เฟอร์นิเจอร์ไม้*	215	300	36.36%	5.8%	16.0%
ฟอกย้อม พิมพ์ลายผ้า*	215	300	36.36%	5.5%	15.0%
ผลิตภัณฑ์พลาสติก	215	300	36.36%	4.5%	12.5%
ผลิตเครื่องประดับเพชรพลอย	215	300	36.36%	4.4%	12.0%
ผลิตเพชรเจียระไน	215	300	36.36%	4.0%	11.0%
ผลิตเส้นด้ายสังเคราะห์	215	300	36.36%	3.5%	9.6%
ผลิตเส้นด้ายฝ้าย	215	300	36.36%	3.5%	9.5%
ผลิตผ้าผืน	215	300	36.36%	3.3%	9.0%
เฟอร์นิเจอร์โลหะ	215	300	36.36%	1.8%	5.0%
ผลิตเส้นใยฝ้าย	215	300	36.36%	1.7%	4.6%
ผลิตเส้นใยสังเคราะห์	215	300	36.36%	1.4%	3.8%
ธุรกิจโรงแรม**	215	300	36.36%	12.0%	33.0%
รับเหมาสร้างบ้าน**	215	300	36.36%	9.8%	27.0%
การขนส่งทางบก**	215	300	36.36%	8.0%	22.0%

หมายเหตุ: 1. สมมุติฐานว่าทุกสาขาธุรกิจจ่ายค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำเท่ากับ 215 บาท/วัน ดังนั้นเมื่อปรับค่าจ้างขั้นต่ำเป็น
                      300 บาท/วัน ส่งผลให้ค่าแรงเพิ่มขึ้น 39.5%
                  2. * หมายถึง สาขาธุรกิจในภาคการผลิตที่ได้รับผลกระทบสูง
                 3. ** หมายถึง สาขาธุรกิจในภาคการบริการที่ได้รับผลกระทบสูง

ที่มา : สำนักข้อมูลและวิจัย สสว.

วิเคราะห์ผลกระทบนโยบายค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำ 300 บาท/วัน

ภาคผนวก

วิเคราะห์ผลกระทบ
นโยบายค่าจ้างแรงงานขั้นต่ำ 300 บาท/วัน